Góry Wicklow

Górskie zaplecze Irlandii, 30 minut od stolicy

Góry Wicklow to miejsce, dokąd Dublin jedzie oddychać. Irlandczycy nazywają pasmo Ogrodem Irlandii, co jest trafne w dolnych partiach — dna dolin są bujne z dębem i jesionem — ale wyższe partie są czymś surowszym: rozległymi obszarami torfowisk i wrzosowisk, ukształtowanymi przez lodowce i smagane atlantycką pogodą, z granitowymi szczytami przebijającymi się tam, gdzie wrzosowisko ustępuje odsłoniętej skale. To naprawdę dzikie tereny jak na irlandzkie standardy, a kontrast z kompaktowym, georgiańskim miastem godzinę drogi na północ jest gwałtowny.

Park narodowy obejmuje 204 kilometry kwadratowe i zawiera największy obszar podgórski Irlandii. W jego granicach znajdziesz klasztorne ruiny Glendalough, lodowcowe jeziora płaskowyżu Sally Gap, formalne ogrody Powerscourt i szlaki wędrówkowe od krótkiej pętli nad jeziorem do pełnodniowego biegu grzbietowego. Pytanie nie brzmi: czy jechać do Wicklow — lecz: którą jego część, i czy jechać zorganizowaną wycieczką czy własnym samochodem.

Dojazd z Dublina

Większość ludzi dociera do Gór Wicklow albo zorganizowaną wycieczką, albo samochodem. Nie ma pociągu w głąb gór, choć DART dociera do Bray i Greystones na wybrzeżu, skąd można wynająć samochód lub jechać rowerem w głąb lądu. Na wyżyny i konkretnie do Glendalough, wycieczka lub prywatny samochód to jedyna realistyczna opcja.

Wycieczka pieszo-samochodowa po Glendalough i Górach Wicklow jest najlepszym wyborem, jeśli naprawdę chcesz chodzić po górach — łączy poprowadzoną wędrówkę na wyżynach z wizytą w Glendalough i daje znacznie więcej czasu na nogach niż standardowe wycieczki widokowe. Wycieczka Wild Wicklow jest bardziej popularna i obejmuje więcej terenu widokowo, ale w szybszym tempie.

Jazda samochodem z Dublina zajmuje 45–75 minut w zależności od tego, dokąd w górach się kierujesz. Droga R117 przez Sally Gap to najbardziej malownicza trasa z północy, mijając Lough Tay (Guinness Lake) i kontynuując do Glendalough przez Roundwood. Od południa N11 do Rathdrum daje dostęp do dolin Avondale i Avoca.

Sally Gap i górskie drogi

Sally Gap to wysokie górskie skrzyżowanie na wysokości około 500 metrów, gdzie zbiega się kilka dróg przez torfowiska. Jest posępny w najlepszym sensie — bezleśny, otwarty na niebo, z widokami na wyżyny Wicklow, które w pogodny dzień sięgają do morza. Droga z Roundwood do Sally Gap mija Lough Tay, ciemnowodne jezioro opadające gwałtownie od drogi, co jest prawdopodobnie najbardziej dramatycznym widokiem w całym hrabstwie.

Ta droga R759 jest wąska i wymaga pewności siebie przy spotkaniu z nadjeżdżającymi, ale jest całkowicie przejeżdżalna i regularnie używana przez autokary wycieczkowe. Od Sally Gap można kontynuować na zachód do Military Road i na południe do Glendalough, tworząc pełną pętlę przez najbardziej malowniczą część gór.

Wędrówki w parku narodowym

Park narodowy utrzymuje sieć znakowanych szlaków od 1-kilometrowej łatwej pętli do odcinków 132-kilometrowego długodystansowego szlaku Wicklow Way. Kilka wartych poznania:

Pętla wokół górnego jeziora Glendalough (około 4,5 km, 1,5–2 godziny) biegnie zalesionym południowym brzegiem górnego jeziora, zanim wspina się na klify z widokiem na oba jeziora. To najlepsza krótka wędrówka w całych górach, jeśli masz ograniczony czas.

Szczyt Camaderry (647 m, około 5 km w obie strony od parkingu przy górnym jeziorze) daje panoramę całej doliny Glendalough, a przy dobrej widoczności sięgającą do wybrzeża i gór Walii. Przeznacz 3–4 godziny i załóż odpowiednie buty.

Grzbiet Spinc (około 9 km pętla z głównego parkingu) przechodzi grzbietem nad górnym jeziorem po fragmencie kładki, zanim schodzi przez dolinę. To najbardziej satysfakcjonująca pełna wędrówka w parku dla tych z pół dniem i przyzwoitą kondycją.

Lugnaquilla, najwyższy szczyt Leinster na 925 metrach, leży w południowej części parku narodowego przy Glenmalure. Wymaga długiego podejścia z doliny i nie jest przypadkowym wyborem; przeznacz pełny dzień z Dublina i doświadczoną nawigację górską.

Do wszystkich wędrówek powyżej dolin, weź wodoodporne spodnie i ciepłą warstwę nawet latem. Pogoda na wyżynach zmienia się szybciej niż prognozy sugerują, a torfowisko jest przez cały rok mokre.

Dzika przyroda i krajobraz

Wyżyny zamieszkują cietrzewie, sokoły wędrowne i drzemlikami. Zające są powszechne na płaskowyżu wrzosowiska. Niżej w zalesionych dolinach przetrwały wiewiórki rude w starszych lasach dębowych, a rzeki kryją dzikie pstrągi. Torfowisko przykrywające znaczną część górnego płaskowyżu — ekosystem mchów torfowcowych, wełnianki i wrzosu, który gromadzi się od tysięcy lat — jest trwale uszkadzane przez zejście ze szlaku, dlatego właśnie istnieją fragmenty kładek na utrzymanych trasach.

Łączenie z innymi miejscami Wicklow

Góry tworzą logiczne centrum dla pełnego dnia w Wicklow. Powerscourt leży na północnej krawędzi przy Enniskerry, oferując formalne ogrody, wodospad i najbardziej fotogeniczną posiadłość wiejską w Wicklow. Avoca na południu oferuje tkalnię Avoca Handweavers i zalesioną Dolinę Avoca. A Glendalough leży w sercu gór, dostępne niemal z każdego kierunku.

Przewodnik po jednodniowej wycieczce do Wicklow i Glendalough szczegółowo opisuje kombinacje. Dla rodzin rozważających góry, wycieczki rodzinne z Dublina ma sugestie dotyczące Wicklow, jak zaangażować młodsze dzieci.

Kiedy odwiedzić

Kwiecień do października obejmuje główny sezon wędrówkowy, maj i wrzesień to punkty słodkie dla pogody i zarządzalnych tłumów. Lipiec i sierpień są najbardziej ruchliwe — parkingi Glendalough mogą być pełne o 10:00 w letnie weekendy, a górskie drogi widzą ciężki ruch turystyczny. Wizyty w tygodniu w każdym sezonie są zauważalnie spokojniejsze.

Wizyty zimowe są możliwe, ale wymagają skromniejszych ambicji — dni są krótkie, górne torfowisko może być oblodzone, a niektóre kawiarnie przy centrum dla odwiedzających skracają godziny. Mimo to torfowisko pod styczniowym mrozem z ośnieżonymi szczytami gór to widok, którego letni odwiedzający nigdy nie widzą.