Pierwszy kufel w Guinness Storehouse

Poranek, w którym w końcu poszedłem

Unikałem Guinness Storehouse przez lata. Nie ze snobizmu — a przynajmniej nie całkowicie — ale dlatego, że mówiłem sobie, że wchłonąłem już mitologię przez osmozę, przez kufle nalewane w ciemności tuzina różnych pubów, przez lekturę o Arthurze Guinnessie i jego nieprawdopodobnej dzierżawie na 9000 lat. Co może dodać siedmiopiętrowe doświadczenie marki?

Uczciwa odpowiedź, którą odkryłem dopiero podczas wrześniowej wizyty, brzmi: więcej, niż się spodziewałem, i od czasu do czasu mniej.

Zarezerwowałem standardowy bilet wstępu do Guinness Storehouse na dziesiątą rano w czwartek — wcześnie, żeby uniknąć najgorszego tłoku — i szedłem z centrum przez Liberties, mijając Destylarnię Teeling i tył katedry św. Patryka, docierając do St James’s Gate z lekkim wrześniowym chłodem i bez kolejki. To okazało się najważniejszą decyzją całego ranka.

W czym się myliłem

Moje założenie było takie, że Storehouse będzie dużym sklepem z upominkami z teatralnymi aspiracjami. To założenie było mniej więcej w jednej trzeciej prawdziwe.

Sklep z upominkami jest prawdziwy. Zajmuje parter przy wyjściu, jest rozległy i jeśli nie uważasz, wyjdziesz mrugając w świetle parkingu z lnianą torbą, pamiątkowym kuflem i czymś z harfą, czego nie możesz do końca wytłumaczyć. Teatralne aspiracje też są prawdziwe — jest design świetlny, są atmosferyczne dźwięki, są momenty, w których maszyna doświadczeń przyspiesza i sprzedaje ci uczucie tak samo jak historię.

Ale gdzieś między salami z składnikami na parterze, z oryginalną dzierżawą z 1759 roku zachowaną pod szkłem w podłodze, a barem degustacyjnym na piątym piętrze, gdzie przewodnik przeprowadził czwórkę z nas przez różnicę między kaskadą azotową a karbonizacją w różnych piwach, wizyta stała się czymś naprawdę interesującym.

Piętro po piętrze, uczciwie

Parter jest atmosferyczny i trochę oczywisty. Dzierżawa pod szkłem to dobry początek. Pomieszczenia ze składnikami — woda z Gór Wicklow, prażony jęczmień, chmiel, drożdże — robią to, co mają robić, czyli sprawiają, że myślisz o tym, co jest w kuflu, zanim go posmakujesz.

Drugie i trzecie piętro śledzi proces warzenia piwa i globalną ekspansję firmy z wypolerowaną pewnością siebie, na jaką stać tylko markę z poważnymi pieniędzmi. Historia reklamy jest właściwie najbardziej rozrywkową sekcją — słynne plakaty Gilroya, tukan, nadzwyczajna gama sloganów, które byłyby niemożliwe we współczesnym środowisku marketingowym — i warto spędzić tu trochę czasu.

Czwarte piętro to Guinness Academy, gdzie można nauczyć się nalewać własny kufel i dostać certyfikat. Przyznam, że planowałem to pominąć, bo wydawało mi się gadżeciarstwem, ale osoba przede mną w kolejce — kobieta po siedemdziesiątce, wyraźnie podróżująca sama, która miała tę specyficzną celową energię kogoś, kto wyciąga ze wszystkiego to, co najlepsze w każdej chwili każdego dnia — przekonała mnie do dołączenia, zwyczajnie widoczną radością z udziału. Nalewanie, jak się okazuje, nie jest tak łatwe, jak wygląda. Dwie minuty trzydzieści sekund, lewa ręka na kuflu, kąt czterdziestu pięciu stopni, zatrzymanie się na harfie. Mój był znośny. Jej był lepszy.

Sala degustacyjna na piątym piętrze była niespodziewanym hitem. Sesja z przewodnikiem obejmowała cztery różne warianty Guinness — standardowy ciągniony, nieco słodszą wersję puszkowaną, Foreign Extra Stout który jest ciemniejszy i bardziej intensywny niż cokolwiek, z czym normalnie by się spotkał — a przewodnik, który wyraźnie znał swój temat, wyjaśnił nie tylko to, co je odróżnia, ale też dlaczego prażony jęczmień produkuje określone związki smakowe w określonych temperaturach. To rodzaj informacji, który naprawdę zmienia sposób, w jaki pijesz coś. Jeśli interesuje cię to, co dzieje się w kuflu, ta sesja zasługuje na wizytę samą w sobie.

Gravity Bar

I wtedy siódme piętro. Gravity Bar to szklana sala na szczycie budynku, a widok, który daje — panorama 360 stopni Dublina od Gór Wicklow do północnej części miasta — jest naprawdę najlepszym widokiem zamkniętym w mieście. Wliczony kufel (do zrealizowania tutaj lub w jednym z barów na niższych piętrach) jest podawany w odpowiedniej temperaturze, nalewany właściwie i otoczony widokiem, który umieszcza całe miasto w perspektywie.

Siedziałem tam czterdzieści pięć minut. Nie planowałem tego. Światło na ceglanej architekturze robiło coś interesującego, a para obok mnie prowadziła cichą rozmowę w języku, którego nie mogłem zidentyfikować, i kufel był dobry w ten sposób, w jaki kufel może być dobry, gdy wszystko wokół niego jest też dobre.

To jest prawdziwa sztuczka Storehouse. Prowadzi cię do punktu widokowego i dobrze nalanego kufla i sprawia, że czujesz, iż na nie zasłużyłeś. Jest wyreżyserowane, ale stout jest prawdziwy i widok jest prawdziwy, i te dwie rzeczy razem są warte poranka.

Co robić przed i po

Storehouse mieści się w Liberties, starej dzielnicy destylacyjnej i browarniczej, i jest tu pół dnia do zrobienia, jeśli interesuje cię kontekst. Idź z centrum przez Thomas Street — destylarnie Teeling, Roe & Co i Pearse Lyons są wszystkie w zasięgu kilku minut — i zrozumiesz, dlaczego ten konkretny kawałek Dublina produkował przez dwa stulecia tak dużo tego, co Irlandia piła. Katedra św. Patryka to dziesięć minut spaceru, Christ Church trochę dalej.

Dla poważnej rozmowy po Storehouse o tym, co sprawia, że kufel jest dobry i gdzie go znaleźć, przeczytaj gdzie pić Guinness w Dublinie. Odpowiedź miejscowych i odpowiedź turystów są bardzo różne, i obie są warte poznania.

Jeśli zastanawiasz się, czy Storehouse w ogóle jest warte uwagi, odpowiedzieliśmy na to bezpośrednio w naszym przewodniku z werdyktem. Krótka wersja: pierwsza wizyta, tak. Druga wizyta, prawdopodobnie nie. Trzecia wizyta, idź do destylarni.

Uwaga o tłumach

Idź wcześnie. Idź w dzień roboczy. Zarezerwuj z wyprzedzeniem — bilet online jest tańszy niż przy kasie i pozwala ominąć kolejkę do kasy. Południe w sobotę w lipcu to specyficzny rodzaj chaosu, o którym opowiedziało mi wiele osób i którego nie mam ochoty doświadczyć.

Najwcześniejszy slot (dziewiąta trzydzieści) jest cichy w sposób, który sprawia, że doświadczenie czuje się inaczej — mniej jak park rozrywki, bardziej jak dobrze zaprojektowane muzeum. Godzina przed zamknięciem jest podobnie nieoblegana. Okno od czternastej do szesnastej w każdy letni weekend to to, czego należy unikać.

Jeśli planujesz pełny dzień w Dublinie wokół tej wizyty, wstaw Storehouse do 3-dniowego planu pobytu w Dublinie na swoje pierwsze popołudnie. W ten sposób masz podstawowe rozumienie miasta, zanim zaczniesz próbować rozumieć, co to wszystko znaczy.

Mój pierwszy kufel w Gravity Bar był, ostatecznie, dobrym kuflem. Lepszym za to, że na niego czekałem. Lepszym ze względu na widok. Odrobinę lepszym za certyfikat na górze, który teraz wisi na mojej korkowej tablicy w kuchni i którego nie zamierzam się wstydzić.